http://www.ultimavez.com

Wim Vandekeybus (°1963) ging na zijn studies psychologie en fotografie als professioneel acteur aan de slag bij Jan Fabre (De Macht der theatrale dwaasheden, 1985). In 1986 richtte hij Ultima Vez op, dat meer dan twintig jaar later nog steeds het gezelschap en de productiestructuur is waaronder de choreograaf, regisseur en filmmaker zijn artistieke werk presenteert

Eind jaren tachtig maakte Wim Vandekeybus zijn eerste voorstellingen en ging als snel tot de wereldtop van jonge choreografen horen. Het was een periode van grote vernieuwing van de podiumkunsten in Vlaanderen en in een mum van tijd stonden Vandekeybus’ creaties ook internationaal bekend als werk met een grote passie voor beweging, energie en erotiek.

What the body does not remember (1987) was op verschillende vlakken exemplarisch voor de ontwikkeling van het bewegingsidioom van Vandekeybus. De brutaliteit van de choreografie waarbij dansers met bakstenen gooien, de opvallende aanwezigheid van de muziek (Thierry De Mey en Peter Vermeersch) en de aandacht voor de herinnering van het (fysieke) lichaam, zijn elementen die al in deze eerste productie zitten vervat.

“Terug naar iets echt in de beweging, wat dan later door anderen dans is genoemd”. Zo beschreef Wim Vandekeybus in de beginperiode zelf het uitgangspunt van zijn voorstellingen en wees daarmee ook in zekere zin het meest voor de hand liggende woord om zijn werk te omschrijven af. In de loop der jaren werkte hij radicaal en op authentieke wijze zijn eigen esthetica uit.

Naast zijn krachtige en fysieke taal staan ontmoetingen en samenwerkingen met andere kunstenaars, met niet-kunstenaars, met dansers en performers van alle leeftijden en achtergronden centraal in het werk van Wim Vandekeybus. Die ontmoetingen leiden tot interdisciplinaire voorstellingen met unieke en vaak verrassende combinaties van muziek, dans, theater, literatuur, visuele vormgeving en film.

Zo werkte Vandekeybus voor Mountains Made of Barking (1994) met blinde performers. Deze fascinatie was ontsproten naar aanleiding van een ontmoeting met de blinde Marokkaan Saïd Gharbi en kaderde in het permanente onderzoek van Vandekeybus naar de wisselwerking tussen lichaam en geest.

Blush (2002) betekende de start van een nieuwe samenwerking tussen Ultima Vez en de Koninklijke Vlaamse Schouwburg (KVS) in Brussel. De muziek van de voorstelling werd gecomponeerd door de Amerikaanse singer-songwriter David Eugene Edwards (16 Horsepower en Woven Hand). Voor de teksten werkte Wim Vandekeybus samen met Peter Verhelst. In 2005 verscheen er bovendien een dansfilmadaptatie van deze productie, gedraaid op verschillende locaties in Brussel en Corsica.

Een workshop met kinderen en jongeren in het kader van het Brusselse literatuurfestival Het Groot Beschrijf (2002) betekende de start van een reeks projecten met jongeren o.l.v. Wim Vandekeybus. Na Bericht aan de Bevolking/Avis à la Population (2002) volgden Viva! (2004), Rent a Kid, no Bullshit! (2005) en Bêt noir (2006), gebaseerd op de gelijknamige bewerking van de Oedipusmythe door Jan Decorte.

In 2006 creëerde Wim Vandekeybus voor de twintigste verjaardag van Ultima Vez Spiegel, een samengestelde avond met een aantal opmerkelijke scènes uit zijn werk. In 2009 ging nieuwZwart, met een volledig vernieuwd gezelschap, in première in Barcelona. De Belgische rockartiest Mauro Pawlowski tekende voor de muziek. Vandekeybus is in zijn ontwikkeling steeds verankerd geweest in Vlaanderen, heeft met zijn gezelschap een belangrijke plek ingenomen in de Brusselse danswereld en bespeelt zeer regelmatig de Vlaamse podia. Maar ook internationaal blijven Wim Vandekeybus en Ultima Vez een voortrekkersrol spelen.