http://www.needcompany.org

Jan Lauwers richtte Needcompany samen op met Grace Ellen Barkey in 1986. Zij staan beiden in voor de grotere producties van Needcompany. De groep performers die zij samen de voorbije jaren hebben verzameld is uniek in zijn veelzijdigheid. De associated artists zijn MaisonDahlBonnema (Hans Petter Dahl & Anna Sophia Bonnema), Lemm&Barkey (Lot Lemm & Grace Ellen Barkey), OHNO COOPERATION (Maarten Seghers & Jan Lauwers) en het NC-ensemble met o.m. de onnavolgbare Viviane De Muynck. Zij maken hun eigen werk onder de vleugels van Needcompany.

Jan Lauwers studeerde schilderkunst aan de Kunstacademie van Gent. Eind 1979 richtte hij het Epigonenensemble op. In 1981 werd deze groep omgevormd tot het collectief Epigonentheater zlv (zonder leiding van). Het collectief schreef zich in in de radicale vernieuwingsbeweging van de jaren 1980 en brak internationaal door. Het grootste kenmerk was direct en visueel theater, met taal en muziek als structurerende elementen. De impact van Jan Lauwers binnen het collectief vergrootte en leidde in 1985 tot de ontbinding van het Epigonentheater zlv en tot de oprichting van Needcompany in 1986.

Sinds zijn ontstaan is zowel de samenstelling van de groep acteurs, dansers, en muzikanten, als de werking van Needcompany internationaal gericht. Elke productie wordt in meerdere talen gespeeld. Lauwers’ achtergrond als beeldend kunstenaar heeft voor een heel specifieke theatertaal gezorgd waarin film, video, dans, theater en visuele kunsten elkaar moeiteloos overlappen. Ook Grace Ellen Barkey zorgt voor een specifieke stem binnen het oeuvre van Needcompany, aanvankelijk als performer en sinds 1992 ook als maker.

Geweld, liefde, dood en erotiek zijn steeds terugkerende thema’s in het werk van Needcompany en Jan Lauwers. Zo doorademen ze de Shakespearestukken die hij ensceneerde in de jaren 1990 en het grote project Snakesong Trilogy: Snakesong/Le Voyeur (1994), Snakesong/Le Pouvoir (1995) en Snakesong/Le Désir (1996).

In september 1997 was Lauwers met Needcompany te gast in het theaterluik van Documenta X. Hij creëerde er naar Camus de voorstelling Caligula, het eerste deel van de dyptiek No beauty for me there, where human life is rare. Met Morning Song (1999), het tweede deel van No beauty wonnen Lauwers en Needcompany een Obie-Award in New York.

Op vraag van William Forsythe creëerde Lauwers in samenwerking met het Ballett Frankfurt (2000) de productie DeaDDogsDon´tDance/DjamesDjoyceDeaD. In 2002 creëerde hij Images of Affection n.a.v. het 15-jarige bestaan van Needcompany. Onder de titel No Comment (2003) bracht Jan Lauwers drie monologen en een danssolo. In 2004 werd hij voor het eerst uitgenodigd door het Festival d’Avignon en bracht er de meermaals in de prijzen gevallen productie De kamer van Isabella.

In 2006 creëerde Jan Lauwers twee voorstellingen voor het Festival d’Avignon: De Lobstershop en Alles is ijdelheid, een monoloog door Viviane De Muynck. 2008 was het jaar waarin op de Salzburger Festspiele De kamer van Isabella en De Lobstershop werden vervoegd door Het Hertenhuis en samen op tournee gingen als Sad Face | Happy Face, een trilogie over menselijkheid. In 2009 is Needcompany een samenwerkingsverband aangegaan met het Burgtheater in Wenen en is er artist-in-residence.