http://vti.be/nl/http/%252Fwww.kwaadbloed.com

Deze tekst wordt binnenkort geactualiseerd.

Ugo Dehaes

Ugo Dehaes (°1977) begon te dansen toen hij achttien was. Gedurende een jaar volgde hij klassiek ballet, hedendaagse workshops met dansers als David Hernandez, Benoît Lachambre en Saburro Teshigawara en een theateropleiding in De Kleine Academie. Vervolgens startte hij zijn dansopleiding aan P.A.R.T.S.

In 1998 begon Ugo als danser te werken voor Meg Stuart/Damaged Goods. Hij werkte er mee aan Appetite en Highway 101. In 2000 richtte hij samen met Charlotte Vanden Eynde de vzw Kwaad Bloed op. Dat jaar maakten ze samen Lijfstof, een voorstelling die internationaal zou toeren.

Vanaf dan maakte Ugo Dehaes elke twee jaar een avondvullende productie: ROEST in 2002, Rozenblad (een dansvoorstelling voor kinderen in samenwerking met het Antwerpse jeugdtheater Laika) in 2004 en Couple-like (een samenwerking met de Israëlisch-Nederlandse Keren Levi) in 2006.

Ondertussen was Dehaes ook actief als danser voor choreografen als Sachiyo Takahashi, Emil Hrvatin, Arco Renz, Gisèle Vienne, Kataline Patkaï, ... en als performer in tal van kortfilms en kleine performances.

Charlotte Vanden Eynde

Charlotte Vanden Eynde volgde in het middelbaar onderwijs een opleiding dans, die ze vervolledigde in het Hoger Instituut voor Dans te Lier en in P.A.R.T.S. Tijdens haar studies creëerde ze Benenbreken, Zij Ogen en Vrouwenvouwen. Nadat ze in 1999 bij P.A.R.T.S. afstudeerde, richtte ze samen met Ugo Dehaes Kwaad Bloed op, een structuur waarbinnen ze verder kon experimenteren. Kwaad Bloed fungeert als paraplu waaronder Ugo Dehaes en Charlotte Vanden Eynde hun eigen projecten kunnen onderbrengen.

In 2000 maakte Vanden Eynde het opgemerkte duet Lijfstof in samenwerking met Ugo Dehaes en in 2001 creëerde zij twee installatie-performances. Sinds 2001 werkte ze samen met theatermaker Jan Decorte voor Amlett, Cirque Danton en Cannibali! In 2002 danste ze mee in Most Recent van Marc Vanrunxt. Charlotte Vanden Eynde verscheen ook meermaals op het witte doek, ze acteerde onder andere in Meisje, de debuutfilm van Dorothée van den Berghe (2002) en Van Den Heiligen Drien, een kortfilm van Karen Vanderborght (2003). In 2003 ging MAP ME in première, een duet met acteur Kurt Vandendriessche. Beginnings/Endings is haar recentste creatie, waar ze voor het eerst met een groep dansers aan de slag ging.

Markante producties

Ugo Dehaes

Voor Lijfstof (2000) zochten Charlotte Vanden Eynde en Ugo Dehaes inspiratie in beeldende kunst en de performance art. Zoals de titel aangeeft, is het een voorstelling ‘van en over lichamen'. ‘Mensen zijn onzichtbaar onder hun verpakking, hun vermomming, maar tegelijk ook die verpakking. Deze tegenstelling laat ons in verwarring achter.' Dit uitgangspunt levert in Lijfstof vaak schitterende composities op, af en toe opgehoogd met een droge, zwarte humor.

Roest (2002) is een voorstelling waarin twee lichamen geconfronteerd worden met een machine. Aan de hand van deze machine worden de fysieke grenzen en mogelijkheden van het menselijk lichaam getest en verlegd. De inspiratie voor Roest komt ondermeer van de freakshow, waar heel dingmatig wordt omgegaan met het menselijk lichaam.

Rozenblad (2004) is een dansproductie voor kinderen, een beeldverhaal over groei en verandering. Over lichamen die ontluiken, botten, knoppen vormen en open bloeien. Vertrekpunten zijn de metamorfose en ontwikkeling van mens én plant. Rozenblad is een ontdekkingsreis langs vreemde lichamen.
Voor de creatie van Couple-like (2006) onderzochten Ugo Dehaes en Keren Levi verschillende soorten van fysiek samenzijn, die leidden tot 'koppel-lijke' situaties. Couple-like toont de weg van twee mensen die op zoek zijn naar 'één te zijn', de weg van twee vreemden die elkaar steeds weer proberen te ontmoeten, de weg van Ugo en Keren die elkaar onder ogen zien, en in de andere observeren wat ze zelf niet zijn.

Charlotte Vanden Eynde

Benenbreken (1997) Charlotte Vanden Eynde maakte deze voorstelling in haar eerste jaar aan P.A.R.T.S. Deze choreografie voor benen, voeten en tenen zette meteen de toon voor haar verdere werk: het beeldende eerder dan het dansante, het onderzoek van het lichaam, het ter discussie stellen van de schoonheidsnormen, het intieme, het kwetsbare en non-virtuoze.

In Lijfstof (2000) drijft Vanden Eynde met Ugo Dehaes de fascinatie voor objecten, lichamen en blikken een stap verder. Een ding wordt een verlengstuk van het lichaam, het lichaam een ding. Dat levert bevreemdende maar ook ontnuchterende beelden op.

In het duet MAP ME (2003) zet Charlotte Vanden Eynde haar onderzoek naar het beeldende en de verhouding tussen theater en performance verder. Voor het eerst integreert ze het medium video in een live-voorstelling door beelden te projecteren op het lichaam. Het fysieke lichaam wordt als het ware een meerlagig, kneedbaar canvas. MAP ME is echter vooral een verbeelding van de levenscyclus: waar begint en eindigt de andere en waar ontstaat er nieuw leven?

Beginnings/Endings (2005) betekent een wending in het oeuvre van Charlotte Vanden Eynde. Voor het eerst staat ze zelf niet op scène en maakt ze een groepsvoorstelling voor een grote zaal. Beginnings/Endings vertrekt van de pure beweging, waar MAP ME het bewegende lichaam nog abstraheerde tot een verstild beeld. De bewegingsfrasen zijn organisch opgebouwd en tonen het ‘fysieke', ‘primitieve' lichaam.