Een paar jaar geleden leek het jeugdtheater te lijden aan wat ik toen het ‘troetelbeersyndroom' noemde: de tendens om ondanks het tackelen van ‘volwassen' thema's - weeskinderen, scheidingen, kanker - vervelend vaak te eindigen met een knipogende alles-kwam-toch-nog-goed-moraal, jongensachtige victorie of - in het geval van het terminale kankerpatiëntje - blijgemutste tenhemelopneming. Tegenwoordig waait er een killere wind door troetelbeerland. Het eindeloos droevige Alias de Wanprater (BRONKS) en het introvert-bevreemdende In de meidoorn (nogmaals BRONKS) gaven de aanzet, voorstellingen als Nimmermeer, Cement en Naar Medeia - door makers uit het jeugd- én volwassencircuit - verdreven de beren definitief van hun regenboog. Ook van TWEE., een voorstelling van jonge makers Eva Binon en Simon D'Huyvetter (Conservatorium Gent), gecoacht door Mieja Hollevoet, werden we niet vrolijk. De vraag is waarom. Waarom ik de voorstelling maar niet uit mijn systeem krijg.

Lees verder (PDF)