Laat me beginnen met een waarschuwing. Wie All Together Now graag zelf nog wil zien - lees: meemaken - legt deze tekst beter opzij. Want elke voorkennis over het verloop van de voorstelling staat de ervaring die ze kan opwekken in de weg. Essentieel voor die ervaring is immers de aanhoudende onvoorspelbaarheid van wat komen gaat, hoe de toeschouwer zich daarbij voelt en hoe hij zich ertegenover gedraagt. Inderdaad, bij deze voorstelling dient de toeschouwer zich te gedragen, actief te verhouden tot wat voorgeschoteld wordt - niet alleen in zijn hoofd, zoals wel vaker het geval is in dans en theater, maar met heel zijn lichaam. Aangezien het publiek deze keer niet, zoals gewoonlijk, op een vaste plaats in de donkere zaal zit op veilige afstand van het podium, maar zich met lijf en leden in de fysieke ruimtes van de performers moet wagen, vergt het stuk een zekere overgave. En juist die overgave aan het onbekende, en de vraag in welke mate en onder welke voorwaarden je bereid bent daarin mee te gaan, is wat Meg Stuarts performance tot een interessant experiment maakt.

Lees verder (PDF)