‘Wat is de zin van het leven?' De opening van de nieuwste monoloog van Peter De Graef komt in eerste instantie nogal clichématig over. Maar wie verder kijkt en luistert dan deze zin weet dat het werk van de schrijver, acteur en regisseur verre van voorspelbaar is. Via de meest kronkelige omwegen neemt deze maker zijn publiek mee in ontroerende verhalen die na het applaus niet direct vergeten zijn. Ook in Zoals de dingen gaan... is de signatuur herkenbaar, zowel qua vorm als inhoud, maar vervelen doet het niet door de knappe inbedding van grote levensvragen in een ontnuchterende Vlaamse grond. Het oerthema moet eens in de zoveel tijd verteld worden, omdat het een deel van De Graef zelf lijkt te zijn.