Hullabaloo van David Hernandez is zo'n voorstelling waarin amper iets wordt afgebeeld, uitgebeeld of getoond. Ze speelt zich niet af in een bepaalde ruimte, vertelt geen verhaal, de performers geven geen blijk van psychologie, nauwelijks schijnt hun karakter door. Wat overblijft is een minimum, verwijst enkel naar zichzelf: je ziet drie mannen en drie vrouwen. Ze bewegen. Op het al even eenvoudige ritme dat live langs de zijlijn wordt gespeeld. En toch bekruipt je het ontegensprekelijke gevoel dat er meer aan de hand is. Sterker nog: je ziet iets wezenlijks gebeuren voor je ogen, maar slaagt er niet in daar direct de vinger op te leggen. Tot zich ineens een hele wereld openplooit.

In december toonde het Brusselse Working Title Platform een keur aan wat deze internationaal gerenommeerde dansstad aan aankomend talent in huis heeft. Een naam om in de gaten te houden is Leslie Mannès, die er haar nieuwe creatie ...ou la brune qui adorait les sardines à l’huile toonde. Dit heerlijk beeldende stuk haalt alle trucjes uit de kast om fictie als fictie te ontmaskeren en onze drang naar logica, betekenisgeving en narrativiteit mooi te kijk te zetten.

Aan elk groot man zijn muze, zo schijnt, en vaak nog eens dezelfde. Alma Mahler is zo’n vrouw, misschien wel de bekendste. Naast de beroemde componist verleidde ze o.a. architect Gropius, schilders Kokoschka en Klimt, schrijver Werfel en geestelijke Hollnsteiner. Ook na haar dood inspireert ze vrolijk verder. Ze vormt het onderwerp van talloze elkaar tegensprekende biografieën. SKaGeN, Octopus Solisten en Annelies Verbeke brengen haar leven nu op scène: visueel sterk, maar al te frivool.

Varinia Canto Vila stond vorig seizoen in deSingel met haar solo During Beginning Ending, tijdens het dansfestival Bouge B. Nu, in het kader van het Working Title Platform van WorkSpace Brussels, herneemt ze het werk. De ruimte waarin dat gebeurt, is rechtuit en helder. De scène is haast volledig wit, zonder enige vorm van decoratie. Canto Vila draagt sobere en functionele zwarte kledij. Ze is Chileense van afkomst, heeft pikzwarte haren en donkere ogen: haar uiterlijk, samen met haar zwarte kostuum, creëert een complete en coherente figuur en maakt van haar een opmerkelijke aanwezigheid in het witte vlak. Het contrast wit/zwart vernauwt de concentratie in de zaal, die van haarzelf en die van de toeschouwer. De (non)kleuren zwart en wit versterken bovendien het rauwe en radicale karakter van de solo: ruimte en performer vragen aandacht, zonder verpinken en zonder franjes.