Bakchai is een Decorte, dat zie je meteen. De kinderlijke taal, het uitgezuiverde decor en de vertellende speelstijl zijn niet nieuw. Vormelijk sluit de voorstelling naadloos aan bij voorbije producties, zoals de Shakespeare-bewerking Wintervögelchen van 2009. Inhoudelijk reikt de traditie nog veel verder. De zoektocht naar puurheid die Decorte startte in zijn allereerste stukken duurt ogenschijnlijk voort. Een terugblik naar dat vroege werk toont wel degelijk een evolutie. Een zorgwekkende zelfs.

In het duet Still standing you proberen de Vlaamse choreograaf Pieter Ampe en zijn Portugese kompaan Guilherme Garrido elkaar voortdurend de loef af te steken. Het resultaat? Een uiterst amusante billenkletser die het niet alleen over vriendschap heeft, maar ook vragen stelt over primitieve driften en de krachten en grenzen van het fysieke lichaam.

Kan verbeelding muren afbreken, deuren openen? Muziektheater Transparant laat je geloven van wel. Porselein is een verstilde, breekbare muziektheatervoorstelling over het verstikkingsgevaar van (moeder)liefde. Regisseur Wouter Van Looy zet de minimalistische tekst van Paul Verrept op scène als een boze droom met magisch-realistische trekjes. Geen sinecure, gezien de technische complexiteit van de enscenering. Van Looy slaagt er echter in om de verschillende media zo secuur met elkaar te verweven, dat de naden onzichtbaar worden.

De Argentijn regisseur Mariano Pensotti vatte voor het Kunstenfestival 2010 tien jaar leven samen van vier jonge mensen in Buenos Aires, tussen 1999 en 2009. Samenvatten is niet het exacte woord. El passado es un animal grotesco (‘het verleden is een grotesk dier’) is veeleer een montage van short-cuts. Zoals in de film, maar dan met levende personages en op een klein roterend plateau midden op scène. Goed twee uur draait de toeschouwer mee in Pensotti's melancholie en zelfreflectie.

De toeschouwer verlaat Naast, een locatievoorstelling van Leuvens muziektheatergezelschap Braakland/ZheBilding, met een gevoel van comfort en veiligheid. Nochtans zijn thema’s als inbreuk op de privacy en voyeurisme aan de orde in het stuk. Niet eens zo onderhuids, zelfs. Luist theatermaakster Sara Vertongen haar publiek erin? Maakt ze het medeplichtig en wentelt de toeschouwer zich daar al te graag in? Of is privacy vandaag een overschat begrip?

'Alles stroomt', dat wisten de Grieken al. Alles rondom ons evolueert voortdurend, net zoals wij zelf. In dat woelige water biedt een geordend wereldbeeld houvast. Maar willen we daarin niet verstrikt geraken, dan duiken we best nu en dan terug in het ongekende. Het is een cyclisch gegeven. En laat het nu precies dat laatste zijn wat ook Grace Ellen Barkey beoogde met haar nieuwste productie. ‘Internationale absurditeiten, universele illusies, kosmische desoriëntatie!

Ze hebben lange tijd zonder financiële steun moeten werken, en dat had voor- en nadelen. Er kwam in 2001 heel wat kritiek op de beslissing van de Nederlandse theatercommissie om het Amsterdamse gezelschap Maatschappij Discordia geen subsidies meer toe te kennen. Sinds hun ontstaan in 1981 zijn de kernleden van Discordia, hun werking als groep en het theater dat zij maken, voor een grote verscheidenheid aan regisseurs en toneelspelers een belangrijke inspiratiebron geweest.

Elke twee jaar een nieuwe theatervoorstelling maken met een groep gemotiveerde jongeren tussen de vijftien en de twintig, daar heeft HETPALEIS zich voor geëngageerd. Klinkt prima, maar dat werken met pubers een kunst op zich is, mocht de ploeg van Helden aan den lijve ondervinden. Regisseur Soraya Rademakers haalde de eindstreep van het traject wel, maar dat onderging onderweg een totale metamorfose.

Het aardige aan een avond op het Buda FRESH Festival is niet enkel dat je kennis maakt met uiteenlopende makers en hun prilste werk. Soms treden stukken ook met elkaar in een dialoog die hun eigen thematiek overstijgt. Een boeiende tegenstelling in dat opzicht boden de voorstellingen White Out van Naomi Kerkhove en Inner Ocean van Kosi Hidama. Waar de eerste met een prachtige installatie een verhaal vertelde dat te weinig intrigeert, riep de laatste met amper middelen of verhaal een wereld op waarin betekenislagen zich opstapelen.

Met Idomeneo, Re di Creta  schreeuwt Ivo Van Hove een protest uit over de wereld die de mens eigenhandig naar de verdoemenis helpt. Zijn operaregie in De Munt is een niets onziende politieke aanklacht, op de meesterlijke tonen van Mozart.